Eski Bir Sonbahar Hüseyin Nihal Atsız

‘Gönlümüzde yepyeni bir duygu yaşıyordu. 
Rüzgarların değildi bu musiki, bu hüzün; 
Hatırladın değil mi? Kuşlar ağlaşıyordu… 
Havada bir serinlik… Tatlı bir hayal gibi… 
Toprak nasıl meçhuldü tıpkı istikbal gibi? 
O gün tabiat başka bir türlü yaşıyordu. 
Kalbin acı, gözlerin yaşla dolmuştu senin; 
Yapraklar gibi yere dökülüyordu enin; 
O nağme mesafeyi, zamanı aşıyordu. 
O bir beste değildi: Kuşlar ağlaşıyordu. 
En hazin şey muhakkak öksüz kalan ocaktır. 
Bu ocak hüzünlerle dolup boşalacaktır’

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

WordPress.com'da Blog Oluşturun.

Yukarı ↑

%d blogcu bunu beğendi: